Nga Identiteti Ikja e Shpat Kasapit këtë 26 nëntor më gjeti të papërgatitur, ashtu siç të gjen gjithmonë lajmi i keq që të ndal frymën. E lexova lajmin disa herë, duke shpresuar të ishte një keqkuptim, një gabim, një trill i rrjeteve sociale.
Por jo. Shpati ai djalë që na ka shoqëruar me këngë nëpër dasma, ekrane, kujtime rinie, me buzëqeshjen e tij të pafajshme e të sinqertë kishte vdekur në moshën vetëm 40-vjeçare.
Para syve më doli menjëherë buzëqeshja e tij nga takimi i fundit, vetëm disa ditë më parë, në Çarshinë e Vjetër të Shkupit.
Nuk është e lehtë të flasësh për dikë që e ke admiruar për talentin e tij. Si sot më kujtohet takimi ynë i parë, para 20 vitesh, në Sudsperlan të Helsinborgut – Suedi, ku ai priste një menaxher për t’i bërë pagesën. Aty e kuptova sinqeritetin e tij. Ka artistë që hyjnë në shtëpinë tënde pa trokitur, bëhen pjesë e jetës tënde pa kërkuar të jenë. Shpati ishte pikërisht i tillë.
Ai vinte nga Tetova, nga një familje ku muzika ishte trashëgimi shpirtërore. Ne e pamë të rritej, të piqej, të bëhej një nga zërat më të dashur të dekadës së fundit. Por, as atëherë as sot, ne nuk e pamë lodhjen e tij. Nuk e pamë peshën që e shoqëron njeriun e famshëm këtë barrë të padukshme që qesh nën dritat e skenës dhe hesht në errësirën e vetmisë.
Kur mendoj për Shpatin, më shkon mendja te Elvis Presley. Edhe ai u shua në moshë të re 42 vjeç. Edhe ai, një artist solo, një ikonë botërore që e ngriti publikun në këmbë, por që mbeti pa një mbështetje të vërtetë sapo mbyllej skena. Studiuesit flasin për rrezikun e famës, për stresin, izolimin, pritshmëritë e pamëshirshme të publikut. Por sot unë nuk dua të flas si studiues. Dua të flas si njeri.
Sepse si njeri, e ndjej sa e rëndë është të kesh gjithë botën që të shikon, por askënd që të sheh. Sa e vështirë është të jesh gjithmonë “i lumtur”, “i bukur”, “i gatshëm”. Sa e padrejtë është që publiku e do artistin vetëm kur është në kulm, por nuk e pyet kurrë si është në ditët kur nuk ka zë, nuk ka forcë, nuk ka qetësi.
Shpati nuk ishte thjesht këngëtar. Ai ishte djali i Tetovës që na rriti me këngë. Ai ishte zëri i një brezi të tërë, një shoqërues rinie që sot po rrit fëmijët e vet. Ai ishte thjesht një njeri dhe pikërisht kjo e bën dhimbjen kaq të mprehtë.
Mbase kjo vdekje duhet të na zgjojë. Të na kujtojë se artistët nuk janë të përjetshëm. Nuk janë superheronj. Nuk janë të blinduar. Ata lodhen, thyhen, vetmohen. Dhe fama, të cilën ne e admirim me duartrokitje, shpesh u bëhet barrë.
Shpati u nda nga jeta në Itali, larg shtëpisë, larg skenës, larg publikut që e deshi. Por unë besoj se ai mbante brenda vetes ngrohtësinë e atyre viteve të arta fansat, njerëzit, familjen që e kishte rritur me dashuri.
Familjes Kasapi u shpreh ngushëllimet më të sinqerta. Humbët një bir, një vëlla, një shpirt të butë që preku shumë më tepër njerëz sesa mund ta kishte imagjinuar. Dhe kjo dhimbje që ndiejmë sot është dëshmia më e qartë se Shpati nuk ishte thjesht këngëtar. Ai ishte kujtim. Emocion. Kohë.
E nëse kujtimet janë mënyra e vetme me të cilën njeriu sfidon vdekjen, atëherë Shpati është larg së qeni i harruar. Ai jeton në ne. Në këngë. Në rrugë. Në zemër. /A.G Identiteti